Category Archives: Μουσικά Οργανα

Μερικά ιδιόφωνα με απλά υλικά και εργαλεία

Standard

Ακολουθώντας τις οδηγίες του καταπληκτικού -αν και κάπως intellectuel- βιβλίου του καθηγητή Δημήτρη Σαρρή «Ανακυκλωμένη Μουσική» ανακάλυψα πολύ ενδιαφέροντες ήχους καταρχήν, αλλά έλυσα και ένα βασικό πρόβλημα, το πως θα φτιάχνω αντικείμενα με αληθινά μουσικό ήχο χωρίς να χρησιμοποιώ πολλά δύσχρηστα και επικύνδινα εργαλεία, ώστε να είναι οι κατασκευές μου προσιτές (και ασφαλείς) για παιδιά του δημοτικού. Ο Σαρρής, προτείνει μια συγκεκριμένη γκάμα υλικών με τα οποία πειραματίζεται για να παράγει ήχο με οποιοδήποτε τρόπο και το αποτέλεσμα είναι πολύ ευχάριστο.

Ποτηράκια από φελιζόλ, κουτάκια από μερίδες γάλακτος, ξυλάκια για σουβλάκια και λαστιχάκια. Λαστιχάκια πολύχρωμα, κάθε μεγέθους και κάθε πάχους, λαστιχάκια παντού. Τα οποία δίνουν απρόσμενες τεχνικές λύσεις (ως ορθοστάτες) έχουν και χρηστική και διακοσμητική χρήση ταυτόχρονα. Εδώ είναι μερικά από τα όργανα που παρουσιάζει στο βιβλίο, αλλά πρόσθεσα και κάποιες δικές μου ιδέες. Απο εργαλεία χρησιμοποίησα μόνο ψαλίδι (διαβάστε τις λεζάντες για λεπτομέρειες).:

Μερικά ακόμα, στα οποία χρησιμοποίησα μόνο ένα σουβλί (ή καρφί) κι ένα σφυράκι.

Ηχοι της φύσης με μουσικά όργανα

Standard


Ξέρω καλά τους ήχους της φύσης. Οταν ήμουν μικρός, κρυβόμουν μέσα στα δάση, αγκάλιαζα ένα κυπαρίσσι και άκουγα τους χυμούς του. Κοιμόμουν δίπλα στα ρυάκια κι άκουγα το νερό που κυλούσε, καθόμουν κάτω από τα πεύκα και τις λεύκες κι άκουγα το θρόισμα των φύλλων τους κι έχω ξοδέψει ώρες ολόκληρες, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω τους διαλόγους των πουλιών. Κι ύστερα στη θάλασσα, ολόκληρες μέρες και νύχτες παρατηρούσα τον ήχο των κυμάτων στα βότσαλα (όπως έκαναν όλοι στα χρόνια της αθωώτητας), τα βράδια στη βεράντα προσπαθούσα να μετρησω τα τριζόνια, στο σπίτι μας δίπλα είχε τη φωλιά της μια κουκουβάγια. Ολα εδώ, αναπαράγονται με όργανα που έχω αγοράσει ή έχω κατασκευάσει ο ίδιος. Μακάρι να είχα καλύτερο ήχο για να το απολαύσετε όπως εγώ όταν τα παίζω.

Ο κεραυνός με ένα thunder stick, πλαστικά μπουκάλια και ποτήρια κομμένα σαν το χαβανέζικο pu ili για τον ήχο της βροχής και τα θροϊσματα του αέρα, διάφορα σείστρα για τα θροϊσματα των φύλλων και το κελάρισμα των νερών, απλές σφυρίχτρες, σφυρίχτρες τρόμπες και λαλίτσες για τα πουλιά, μια ξύστρα απο  καλάμι για το βάτραχο και ένα rain stick για τον ήχο των κυμμάτων στα βότσαλα. Δεν υπάρχει εδώ ούτε ένας ήχος μηχανικός, όλοι οι ήχοι είναι μίμηση με φυσικά μουσικά όργανα.

Jug Bands: η μουσική των φτωχών

Standard

Η μουσική των Jug Bands είναι η μουσική της κρίσης. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια έχει αναβιώσει το είδος και ξεφυτρώνουνε καινούργια σχήματα: οι Jug Bands είναι οι μπάντες των φτωχων, που παίζουν με αυτοσχέδια μουσικά όργανα, αφού δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν κανονικά.

Είναι μπάντες της αμερικάνικης παραδοσιακής μουσικής, country, blues, ragtime και jazz που ξεπήδησαν μες στα χρόνια της οικονομικής κρίσης της δεκαετία του ’20, στο νότο φυσικά, από μαύρους κυρίως μουσικούς.

Τα όργανα που χρησιμοποιούσαν, εκτός από φτηνές κιθάρες, μπάντζα, μαντολίνα (που συχνά έφτιαχναν οι ίδιοι από κομμάτια παλιών οργάνων) και φυσαρμόνικα , ήταν to Jug, μια πήλινη ή γυάλινη στάμνα χωρίς λαιμό που αντικαθιστούσε τα βαθυφωνα χάλκινα πνευστά κι από το οποίο πήραν το όνομά τους, το Kazoo (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) που αντικαθιστούσε το σαξόφωνο και το κλαρίνο, αντί για κόντρα μπάσο έφτιαχναν ένα μπάσο (washtub bass) με μια τενεκεδένια σκάφη για το πλύσιμο των ρούχων κι ένα ξύλινο κοντάρι και τα κρουστά τους ήταν κρόταλα με κουτάλια (που τα χουμε κι εμείς εδώ) και κόκκαλα, μια λαμαρινένια πλύστρα που τη χρησιμοποιούσαν για ξύστρα μαζί με διάφορα αυτοσχέδια μεταλλικά αντικείμενα για κύμβαλα, χαρτοσακούλες, σφυρίχτρες και ότι άλλο κατέβαζε το εφευρετικό τους μυαλό…..

Μπορεί να ακούγεται εύκολο, αλλά δεν είναι. Το να παίξεις αυτά τα αυτοσχέδια όργανα αποτελεσματικά, χρειάζεται μεγάλη επιδεξιότητα!

Οι πρώτες ηχογραφήσεις έγιναν το 1927 και το 29, χρονιά που ξεκίνησε και το μεγάλο κράχ από συγκροτήματα όπως Nashville Washboard Band, Memphis Jugband, Cannon Jug Stompers, Eddie Kelly’s Washboard Band, Cincinatti Jug Band, Whistler’s Jug Band και άλλους κι έχει μεγάλο μουσικολογικό ενδιαφέρον να ακούσουμε τί έπαιζαν αυτές οι μπάντες και πως, μια και η μουσική τους επέδρασε στην εξέλιξη του blues, ήταν καταλυτική στη διαμόρφωση του «ενεργητικού» και «ασταθή» χαρακτήρα της jazz. Και κατ’ επεκταση του rock’n’roll.

Σχετικά μπορείτε να διαβάσετε εδώ  

κι εδώ
Επίσης προτείν ω να δείτε αυτά τα δύο αποσπάσματα από σχετικό ντοκυμονταίρ:
Jug Band Music 1
Jug Band Music 2
Η μουσική αυτή γνώρισε μια αναβίωση τη δεκαετία του 50, άλλη μια τη δεκαετία του 70 και υπενθυμίζω στους λάτρες της αμερικάνικης ψυχεδέλειας το χαρακτηριστικό ήχο των 13th Floor Elevators που χρησιμοποιούν ένα jug  με κάποιες ηλεκτρικές προσθήκες. Επισης ο Jerry Garcia των Gratefull Dead, έπαιζε με μια τέτοια μπάντα. Και οι Pink Floyd έγραψαν ένα  Jugband Blues.

Προσωπικά, πρέπει να με επηρρέασε πολύ το θέαμα μιας Αυστριακής μπάντας που διαγωνίστηκε στη Eurovision του 1979, τους Pfurri, Gorps und Knirri, κάτι φρικιά που έπαιζαν με ποτιστήρια, αλυσίδες ποδηλάτου, ναϋλον σακκούλες, σκουπιδοτενεκέδες και άλλα τέτοια και το αποτέλεσμα φαίνεται σ’ αυτό εδώ το blog.

Πιθανόν να έχετε δει το μουσικοχορευτικό σόου των STOMP, έχουν έρθει κι εδώ νομίζω, είναι κάτι εκπληκτικοί χορευτές που παίζουν κρουστά με σκούπες και σκουπιδοτενεκέδες…..

Σήμερα, εκτός από ολόκληρες κλασσικές ορχήστρες με όργανα φτιαγμένα από σκουπίδια, έχουμε και την πολύ γνωστή Ορχήστρα Λαχανικών. Γενικά, η Jug Bands Music επανέρχεται με διάφορους τρόπους αυτή την εποχή.

Οσο για μένα, έχω γράψει ένα τραγουδάκι στο στυλ των Jug Band blues και μπορείτε να το «δείτε» εδώ, ενώ προσπάθησα να φτιάξω τα όργανα μιας Jug Band.

Ομως είναι μάλλον απίθανο στα Χανιά να βρει κανείς τενεκεδένια λεκάνη πλυσίματος οπότε την αντικατέστησα με ένα γκαζοτενεκέ του λαδιού μέχρι να βρω κάτι καλύτερο. Επίσης είναι μάλλον απίθανο να κυκλοφορούν «πλύστρες» για τρίψιμο των ρούχων εκτός αν βρει κανείς σε κάποιο παλαιοπωλείο, οπότε έφτιαξα μια πλύστρα από νοβοπάν και κομμάτια καλάμι που τα έσκισα στη μέση και τα κόλλησα με μπόλικη ψαρόκολλα το ένα κάτω απο τ’ άλλο. Πρόσθεσα κι ένα παλιό μπρίκι αντί για cow bell και το αποτέλεσμα είναι πολύ καλο. Προσθέστε μια νουνούρα που σας έχω δείξει πως φτιάχνεται, βρείτε και μια μεγάλη γυάλινη καράφα χωρίς λαιμό και ξεκινήστε εξάσκηση – καλό κουράγιο. Για να βοηθήσω σας δίνω κάποια βίντεο-μαθήματα για το πως παίζεται:



Η Νουνούρα και το Kazoo

Standard

Οπως το φύλλο έτσι και η μεμβράνη, δίνει ήχο όταν πάλλεται. Τραγουδώντας μέσα σε ένα ηχείο που έχει στηριγμένο πάνω του έναν υμένα (δηλαδή μια λεπτή μεμβράνη), βγαίνει ένας ήχος που μπορεί να φαίνεται χαζός και κατάλληλος μόνο για παιδικά πειράγματα, όμως αντικαθιστούσε μια χαρά το κλαρίνο στις ορχήστρες “Jug Band” των φτωχών μαύρων του Μέμφις που μια και δεν είχαν λεφτά να αγοράζουν κανονικά όργανα, σκάρωναν τα δικά τους. Εκεί το λένε καζού. (Θα γράψω για τις jug bands την επόμενη φορά ίσως, πιο αναλυτικά…)
Στην ελλάδα το λέμε “νουνούρα” και το έφτιαχναν κολώντας ένα υμένα αράχνης στην τρύπα ενός άδειου κελύφους σαλιγκαριού, μέχρι που ανακάλυψαν το τσιγαρόχαρτο. Φτιάχνεται και με καλάμι που του ανοίγεις μια τρύπα στη μέση και είτε κολλάς το τσιγαρόχαρτο στην τρύπα αυτή και τραγουδάς από τη μιαν άκρη, είτε κολλάς τσιγαρόχαρτα και στις δύο άκρες και τραγουδάς από τη μεσαία, αφήνοντας λίγο την τρύπα ανοιχτή για να βγαίνει ο αέρας κι ο ήχος (το ίδιο και στο σαλιγκάρι). Να θυμάστε ότι το καλάμι το τρώμε λίγο στην πλευρά που θα ανοίξουμε την τρύπα για το στόμα, ώστε να γίνει πιο λεπτο και ίσιο για να βολεύει και τα χείλια μας.
Τα καζού γίνονται από πλαστικό ή μέταλλο για να αντέχουν την ταλαιπωρία του «κολλάρου» για τη φυσαρμόνικα που βάζουν οι κιθαρίστες και τη μεμβράνη τη στερεώνουν στη μεσαία τρύπα ενώ φυσάνε από τη μία άκρη.

Υπάρχει κι ένα πολύ συνηθισμένο κινέζικο φλάουτο από μπαμπού, το Dizi, που του βάζουν μια μεμβράνη μεταξύ της τρύπας που φυσάνε και της τελευταίας τρύπας, που του προσθέτει μια συχνότητα στις ψηλές νότες. Εχω ένα σοπράνο, που  θυμίζει ζουρνά. Τέτοια φλάουτα έχουν βρεθεί 9.000 χρόνων, αλλά το κόλπο με τη μεμβρανη ανακαλύφθηκε κατά τη Δυναστεία των Τανγκ (618-907). Μάλιστα, στην αρχή χρησιμοποιούσαν τον υμένα που βρίσκεται μέσα στο καλάμι.

ΤΙ ΑΛΛΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΜΕ ΕΝΑ ΚΑΖΟΟ? ΙΔΟΥ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ!

 

Μ’ ένα φύλλο γιασεμιού

Standard

f8501e36d90457242ff55fca1942ca2aΑκουσα πριν από πολλά χρόνια, ένα ταξίμι από τη Χαλκιδική (από τη συλλογή του Γιώργου Μελίκη “Πρώτος Λαϊκός Χειμώνας – Δημοτικά Τραγούδια της Βόρειας Ελλάδας”) να παίζεται μόνο με ένα φύλλο γιασεμιού. Γίνεται και με φύλλο λεμονιάς που μερικές φορές το περνάνε στα δόντια μιας τσατσάρας.  Αυτές οι φοβερές τέχνες δύσκολα περνάνε σε επόμενες γενιές γιατί και τα γερόντια που τις ξέρουνε θέλουνε παρακάλια (το μονοπώλιο βλέπεις, μεγάλο πράμα) και οι πιτσιρικάδες που ενδιαφέρονται είναι λίγοι. Επειδή όμως τα Κλαρίνα είναι ακριβά παναθεμά τα και τέτοια εποχή δε μαζεύεις εύκολα λεφτά για να αγοράσεις, το «φύλλο» είναι μια πρόταση για την κρίση….

Ευτυχώς πριν χαθεί αυτή η γέρικη τέχνη, κάποιοι πρόλαβαν να την αποτυπώσουν. Αξίζει τον κόπο να δείτε ποιός είναι ο Μελίκης και τί έχει προσφέρει στην παράδοσή μας, εδώ.

Ψάχνοντας, ανακάλυψα ότι μουσική με φύλλα, παίζουν και σ’ άλλους τόπους, όπως στην Ιαπωνία. Παρακάτω δύο ελληνικά βίντεο με το τί μπορεί να κάνει κάποιος με ένα φύλλο και άλλα δύο μ’ ένα γιαπωνέζο που δείχνει πως παίζεται. Πάντως, δεν είναι και τόσο εύκολο…..

Αποκριάτικο: Πώς να φτιάξετε μια βουβουζέλα (καραμούζα)!

Standard

shona_witch_doctor_28zimbabwe29Τώρα που έρχονται οι απόκριες, τα φασαριόζικα παιχνίδια βγαίνουν στη φόρα! Σφυρίχτρες και καραμούζες και βραζιλιάνικη σάμπα…. Αυτό που λέμε καραμούζα εμείς, είναι το μακρύ πλαστικό με τη χοάνη στην άκρη που δουλεύει όπως ο αρχαίος αυλός, με δύο γλωσσίδια να πάλλονται. Ομως, αν θέλετε να κάνετε πραγματικά φασαρία (και να έχετε και για το γήπεδο) η βραζιλιάνικη βουβουζέλα, είναι ό,τι πρέπει.

Η βουβουζέλα είναι ένα πλαστικό αερόφωνο και προέρχεται από το αφρικάνικο Kudu (ένα κέρατο). Η ονομασία της  είναι στη γλώσσα των Ζουλού της Νότιας Αφρικής και μοιάζει στο σχήμα ακριβώς όπως η καραμούζα που λέγαμε. Εγινε ευρέως γνωστή το 2009 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου από τους χιλιάδες οπαδούς που έπαιζαν μέσα στο γήπεδο. Εδώ θα φτιάξουμε μια εκδοχή της, αυτή που φτιάχνουν στις φαβέλες οι φτωχοί βραζιλιάνοι για να γλυτώσουν λεφτά από την αγορά της….. Προτείνω για μια παρέα, δύο τρείς βουβουζέλες σε διαφορετικά μήκη, με διαφορά 5 και 10 εκατοστών, για να βγαίνουν διαφορετικές τονικότητες. Αποκτάει έτσι ενδιαφέρον, αλλιώς είναι πολύ βαρετό να παίζουν όλοι στον ίδιο τόνο! Επίσης, δοκιμάστε να φυσάτε εναλλάξ με τους άλλους και προσπαθήστε να βγάλετε τον ήχο που έδωσε το όνομά του στο όργανο: βουβου, βουβου, βουβου………. Συντονίζει απίστευτα!

Λίγη προσοχή μόνο, γιατί ο θόρυβος της βουβουζέλας φτάνει τα 120 dB και μπορεί να προκαλέσει μόνιμη απώλεια ακοής σε κάποιον που βρίσκεται ένα μέτρο μακριά από το άνοιγμά της!

Ολα μου τα όργανα!

Standard

img_20170131_112239Ολη μου η «ορχήστρα» μαζί!

Δεν ξέρω τί μούρθε κι άπλωσα όλα μου τα όργανα στο σαλόνι, παλιά και καινούργια, αγορασμένα και ιδιοκατασκευές, όλα όλα, για να τα φωτογραφήσω. Βιαστική δουλειά, όμως μου πήρε όλο το πρωί!

Είναι χωρισμένα στο περίπου σε κατηγορίες, χορδόφωνα, αερόφωνα με γλωσσίδι, αερόφωνα με μεμβράνη κι αερόφωνα πνευστά, μεμβρανόφωνα κρουστά, και ιδιόφωνα.  Σχεδόν όλα είναι μουσικά όργανα που παίζω, κάποια όχι και τόσο καλά όπως το berimbau όπου έμαθα ρυθμούς αλλά δεν ολοκλήρωσα την τεχνική, το didjeridoo όπου δεν κατάφερα να μάθω κυκλική αναπνοή, και ελάχιστα δεν τα ξέρω σχεδόν καθόλου, όπως το μαντολίνο και το nay που δυσκολεύομαι να βγάλω ακόμα και ήχο, ο ζουρνάς που τον παράτησα λόγω άσθματος, το doudouk που το πήρα με χαλασμένο γλωσσίδι, η γκάιντα και η ασκομαντούρα που (αν και ξέρω να τις παίζω) τις παράτησα γιατί τρύπησαν τα ασκιά τους και δεν έβρισκα (τότε) κάποιον να φτιάξει καινούργια.

Η φωτογραφία δεν είναι καλή κι επιφυλάσσομαι να την ξανακάνω αργότερα. Στο μεταξύ σας τα παρουσιάζω πιο αναλυτικά:

img_20170131_112648

Κάτω από τις τρεις κιθάρες (η κλασσική είναι του πατέρα μου, πάνω από 30 χρονών όργανο) είναι το μαντολίνο, ένας Ιρανικός Κεμεντζές (τρίχορδη λύρα), ένα ινδικό μονόχορδο το «εκτάρα»  κι ένα berimbau (έχει σπάσει η κολοκύθα του ΄κι έμεινε το τόξο). Και τα τρία τα έχω φτιάξει εγώ. Βλέπεις ακόμα μερικές jaw-harps, thunder stick, καλίμπες, δυό κλάβες που έφτιαξα, ένα καξίξι (shaker που παίζεται με το berimbau) μια βουβουζέλα αποκριάτικη και μερικά λέρια και κουδουνάκια.

img_20170131_112626

Από πάνω αριστερά Μπεντίρ, νταϊρέδες και ντέφια, μερικά από τα οποία έχω φτιάξει εγώ, όπως και το κόκκινο talking drum από γλάστρες, το τουμπί (κρητικό νταούλι) και το μεγάλο τουμπελέκι που είναι οριζόντιο (φτιαγμένο με βάση το ελληνικό τουμπελέκι που εκτίθεται στο μουσείο ελληνικών λαϊκών οργάνων). Επίσης τα δύο τουμπελέκια μου, δίπλα στο τουμπί μια μουγκρινάρα (η ελληνική quica) που γκαρίζει σα γάιδαρος κι από πίσω ένα τούρκικο τύμπανο που δεν ξέρω πως λέγεται. Αριστερά κάτω ένα πήλινο τουμπελέκι που έχω επισκευάσει, απάνω του ακούμπησα ένα Jingle stick με κουδουνάκια που ο ήχος τους θυμίζει τις τροξαλίδες του καλοκαιριού και τα δύο στρογγυλά κρουστά πάνω στο τραπεζάκι είναι ένα είδος τάμπλας που σκαρφίστηκα εγώ.

img_20170131_112909

Δύο πιατίνια που τα παίζω και με δοξάρι, δύο μικρά gong (αιγυπτιακό και ταϊλανδέζικο) και το αγαπημένο μου gong από ένα ταψί της μάνας μου…..

img_20170131_112729

Λοιπόν από πάνω αριστερά… δύο μπογκάκια από καλάμι μπαμπού που έφτιαξα, από κάτω οι καλίμπες οι κλάβες (τα δύο ξυλακια) και τα shakers, το μακρύ ζωγραφιστό είναι didjeridoo, το κόκκινο είναι rain stick, κρόταλα, ένα quiro (λατιν ξύστρα) και δύο ξύστρες που εφτιαξα πρόσφατα, μαράκες από καρύδα που έφτιαξα, διάφορα άλλα σείστρα, μια ροκάνα, ένα τρίγωνο ορχήστρας, egg shakers, ένα shekere (στο δεξί πόδι του τραπεζιού) , δύο τσόφλια καρύδας που σκέπασα με δέρμα….

img_20170131_112759

Μερικές από τις φυσαρμόνικες με το κολάρο που φοράω για να παίζω φυσαρμόνικα μαζί με την κιθάρα, δίπλα οι μαντούρες (μόνο μία δεν την έχω φτιάξει εγώ) και δίαυλοι Τσουμάρα από την Αφρική (στην τουρκία τα λένε sipsi), το κίτρινο είναι kazoo, από πάνω δίπλα στα λέρια, δύο παράξενα μαραφέτια που δε θυμάμαι πως λεγονται, ελληνικά τα λέμε γουργούρες και είναι μεμβρανοφωνα που παράγουν ήχο με την τριβή, δίπλα ένα κρόταλο, τρία τυμπανάκια ρακατάκ (από αυτά που παίζουν και στο Θιβέτ), μια νουνούρα κι ένα φύλλο (ξέχασα να βάλω νουνούρα φτιαγμένη απο κέλυφος σαλιγκαριού). Στη μέση περίπου τα μεγάλα κύμβαλα είναι βεδουίνικα, μαροκινά, δίπλα είναι τα θιβετιανικά και τα μαροκινά καμπανάκια και μερικά ζευγάρια ζίλια, οι δύο μπουρούδες που έφτιαξα και δυο ξύλινα κουτάλια που κάνουν πολύ θόρυβο!

img_20170131_112842

Αερόφωνα με γλωσσίδι

img_20170131_112955

Από πάνω, όρθιες οι ευρωπαϊκές φλογέρες (flageolet) είναι τα πρώτα όργανα που έμαθα να παίζω μαζί με τη φυσαρμόνικα. Ορθιος επίσης είναι ο ζουρνάς. Κάτω, ένα Shakuhatsi που έφτιαξα (αλλά πέτυχα μόνο τον ήχο του στις 4 νοτες), ένα βουδιστικό κινέζικο φλάουτο με παράξενο επιστόμιο που λέγεται Φοίνιξ και είναι το αγαπημένο μου, ένα καλαμένιο κι ένα μεταλλικό nay, μια ινδική και μια ταϊλανδέζικη φλογέρα (Khlui) ένα μικρό καβάλ (θρακιώτικη φλογέρα), μια καλαμένια Κένα των Ανδεων, ένα κινέζικο φλάουτο με μεμβράνη που δυναμώνει τον ήχο του, ένα αρμένικο doudouk (είδος όμποε με διπλο γλωσσίδι), ένα διπλό φλαζολέ, μια ρουμελιώτικη φλογέρα, ένα σφυροχάμπιολο (γυρισμένο ανάποδα και δε φαίνονται οι τρύπες του) μια βουλγάρικη φλογέρα και οι μεταλλικές φλογέρες της Ιρλανδίας που είναι και τα πιο πολυ-παιγμένα μου όργανα. Τέλος, δύο φλογέρες τρόμπες και δυο σφυρίχτρες. Αριστερά η μεγάλη διπλή φλογέρα είναι Ινδιάνικη, στη μέση έχω βάλει μια λαλίτσα (που της βάζεις νερό και κελαηδάει) δίπλα είναι μια μεταλλική Κένα σκαλιστή, πανέμορφη, από κάτω μια μεγάλη και διάφορες μικρές Οκαρίνες. Φαίνεται η γωνία της πράσινης μελώδικας που έχω από παιδάκι. Και φυσικά η μύτη του παπουτσιού μου, το πιο σπουδαίο μου ρυθμικό όργανο, αυτό που μου είπε ένας βοσκός που έπαιζε σφυροχάμπιολο στα Παλιά Ρούματα «παιδί μου αν θες να μάθεις κρητική μουσική, ένα πράμα θα θυμάσαι πάντα, να χτυπάς το πόδι σου σωστά στο χρόνο».

img_20170131_122409

Δε φωτογράφησα ξεχωριστά τη γκάιντα, αλλά μόνο την ασκομαντούρα που αγόρασα από το Μανώλη το Φαραγγουλιτάκη (Μπαξέ) το δάσκαλό μου στα Βορίζια.  Ο ασκός είναι άχρηστος αλλά το ξυλόγλυπτο στέλεχος πιστεύω είναι έργο γνήσιας κρητικής παραδοσιακής τέχνης και αξίζει προσοχής.