Αποκριάτικο: Πώς να φτιάξετε μια βουβουζέλα (καραμούζα)!

Standard

shona_witch_doctor_28zimbabwe29Τώρα που έρχονται οι απόκριες, τα φασαριόζικα παιχνίδια βγαίνουν στη φόρα! Σφυρίχτρες και καραμούζες και βραζιλιάνικη σάμπα…. Αυτό που λέμε καραμούζα εμείς, είναι το μακρύ πλαστικό με τη χοάνη στην άκρη που δουλεύει όπως ο αρχαίος αυλός, με δύο γλωσσίδια να πάλλονται. Ομως, αν θέλετε να κάνετε πραγματικά φασαρία (και να έχετε και για το γήπεδο) η βραζιλιάνικη βουβουζέλα, είναι ό,τι πρέπει.

Η βουβουζέλα είναι ένα πλαστικό αερόφωνο και προέρχεται από το αφρικάνικο Kudu (ένα κέρατο). Η ονομασία της  είναι στη γλώσσα των Ζουλού της Νότιας Αφρικής και μοιάζει στο σχήμα ακριβώς όπως η καραμούζα που λέγαμε. Εγινε ευρέως γνωστή το 2009 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου από τους χιλιάδες οπαδούς που έπαιζαν μέσα στο γήπεδο. Εδώ θα φτιάξουμε μια εκδοχή της, αυτή που φτιάχνουν στις φαβέλες οι φτωχοί βραζιλιάνοι για να γλυτώσουν λεφτά από την αγορά της….. Προτείνω για μια παρέα, δύο τρείς βουβουζέλες σε διαφορετικά μήκη, με διαφορά 5 και 10 εκατοστών, για να βγαίνουν διαφορετικές τονικότητες. Αποκτάει έτσι ενδιαφέρον, αλλιώς είναι πολύ βαρετό να παίζουν όλοι στον ίδιο τόνο! Επίσης, δοκιμάστε να φυσάτε εναλλάξ με τους άλλους και προσπαθήστε να βγάλετε τον ήχο που έδωσε το όνομά του στο όργανο: βουβου, βουβου, βουβου………. Συντονίζει απίστευτα!

Λίγη προσοχή μόνο, γιατί ο θόρυβος της βουβουζέλας φτάνει τα 120 dB και μπορεί να προκαλέσει μόνιμη απώλεια ακοής σε κάποιον που βρίσκεται ένα μέτρο μακριά από το άνοιγμά της!

Αντίο Λούκι

Standard

lucianos_kilaidonis1Δεν άντεξε η καρδούλα του κι ήτανε τόσο ευαίσθητος, αυτός.

Πέθανε ρε γαμώτο κι ο Λουκιανός, που τόσα τραγούδια του είχα μάθει απέξω, ο πρώτος Ελληνας μπλούζμαν, ο μεγάλος τζαζίστας, αυτός.

Η γενιά μου, πόσο συνέδεσε τα βιώματά της και τις πιο λεπτές της αισθητικές εμπειρίες με τη μουσική του, πόσο, μούρχονται τώρα όχι τίτλοι, τώρα γυρίζουνε τραγούδια στο μυαλό μου, μελωδίες, ακούω τη φωνή του, θυμάμαι τη μειδιάζουσα εικόνα του στην ασπρόμαυρη τηλεόραση.

Και βέβαια κλαίω. Γιατί όταν πεθαίνουν αυτοί, σούρχεται να κλάψεις κι αξίζει να κλάψεις όταν πεθαίνει ένα κομμάτι της προσωπικής σου κουλτούρας.

Λίγοι κατάφεραν όσ αυτός να ταιριάξουν την ελληνική γλώσσα με το blues, έτσι που να βγαίνει αβίαστα, φυσικά. Ο Κηλαϊδόνης ελληνοποίησε το blues.

Σίγουρα θα διαβάσετε πολλά γι αυτόν, σήμερα. Εγώ πάλι, θα έβαζα ένα βινύλιο να ακούσω. Με πολύ θόρυβο απ τα πολλά παιξίματα. Ενα βινύλιο για μια γενιά που μεγάλωσε.

Ενα μικρό αφιέρωμα εδώ.

 

Από το bluegrass στο blues

Standard

tumblr_n1cbw9va8e1sl55zwo1_1280Σαν βγήκα στον πηγαιμό για την Ιθάκη – της κιθάρας – δε διάλεξα τον πιο σύντομο δρόμο. Γιατί πέρα από τα βιντεομαθήματα,  έπρεπε να χτίζω τις τεχνικές που με ενδιαφέρουν. Κι αυτό έπρεπε να γίνει με βάση τα ακούσματα που έχω.

Πάντα ονειρευόμουν να παίξω εκείνο το ρέον country blues με τα δάχτυλα στην ακουστική, to blues που κυλάει και που δεν τραγουδιέται πάντα. Κι όπως το ρυάκι, ξεκινάει κι αυτό από τα βουνά άγριο και λευκό και στην πορεία του προς τη θάλασσα αφομοιώνει ένα σωρό φερτά υλικά και μαλακώνει στα πεδινά, κι ανοίγει και γίνεται μαύρο κι εκβάλλει στον ωκεανό για να βρέξει τις ηπείρους. Αυτή είναι η πορεία του blues που μ’ αρέσει, από τα Απαλλάχια όρη και τις κοινότητες των φτωχών αποίκων, μέχρι το δέλτα του Μισσισσιπή, δεν υπάρχει καμιά παρεμβολή φυλετικού μίσους που να εμποδίσει το μίγμα που εκβάλλει και μετουσιώνεται σ’ όλη τη σύγχρονη μουσική της δύσης ως σήμερα.

Αλλά επειδή είναι πολύ δύσκολο να τα μελετήσεις αυτά αν δεν τα κατηγοριοποιήσεις πρώτα, προσπάθησα να τα βάλω σε σειρά για να τα μελετήσω μεθοδικά:

tumblr_oedexwj1n71t30z0ao1_1280Στα Απαλλάχια όρη αναπτύχθηκε από τους λευκούς Ιρλανδούς και Σκοτσέζους αποίκους κυρίως, μια μουσική παράδοση που προήλθε από τους σκοπούς της παλιάς πατρίδας και μπολιάστηκε με τη νοσταλγία και τον πόνο από τις δύσκολες συνθήκες ζωής των ορεινών (οι περισσότεροι ανθρακωρύχοι, ξυλοκόποι, κηνυγοί, βοσκοί).  Αυτή είναι η ρίζα της αμερικάνικης μουσικής των λευκών και χρησιμοποιεί μπάντζο και κιθάρα που παίζεται σα μπάντζο, βιολί, μαντολίνο, ακόμα και ζίθερ που έφεραν οι άποικοι από τη γηραιά αλβιόνα….. Πρόκειται για το bluegrass. Το εμπορικό ενδιαφέρον γι αυτή τη μουσική αναζωπυρώθηκε μετα την επιτυχία της ταινίας των αδερφών Κοέν «O Brother where are thou?»  με τον Clooney και οι περισσότεροι ξέρουμε απο κει αυτό το τραγούδι. Η μουσική αυτή στρογγύλεψε με τα χρόνια, κι έγινε πιο εμπορική κι απέκτησε πολλές παραλλαγές, αλλά πάντα -και σημειώστε το αυτό- τα θέματα των τραγουδιών της είχαν να κάνουν με τα βάσανα της ζωής, τις ιστορίες και τους θρύλους των χωρικών και το θάνατο που μοιάζει με καθημερινό τους σύντροφο-.  Οι τεχνικές του Bluegrass στην κιθάρα θεωρώ ότι είναι από τις πιο δύσκολες για πένα, γιατί πρέπει να συνοδεύουν άξια τις γρήγορες «πενιές» του Banjo (που είναι επίσης αρχαίο όργανο).

Οσο απλώνει tumblr_nriszlsoa61sl55zwo1_1280γύρω από τα βουνά αυτή η παράδοση, αρχίζουμε να βλέπουμε την πένα όλο και λιγότερο στην κιθάρα, πολλοί χρησιμοποιούν και fingerpick στον αντίχειρα (για ποιό τονισμένο ήχο) κι αρχίζουν να παίζουν ένα σταθερό ρυθμό στις μπάσες χορδές, ενώ με τα άλλα δάχτυλα παίζουν τη μελωδία. Αυτή είναι η κλασσική τεχνική country με τις παραλλαγές της, μια από τις οποίες ονομάστηκε από τους λευκούς Travis Picking (πνίγεις τον ήχο των μπάσων χορδών με την παλάμη καθώς τις παίζεις εναλλάξ) αλλά, από τη φτωχή μου έρευνα κατάλαβα, ότι την ίδια τεχνική οι μαύροι την ονόμασαν ragtime κι είναι η ίδια φόρμα που γέννησε τη jazz.

Ο πιο γνωστός δεξιοτέχνης του travis picking από τους παλιούς είναι ο Chet Atkins και από τους σύγχρονους ο Tommy Emmanuel.

Δεν ξέρω πραγματικά αν οι μαύροι επηρρέασαν τους λευκούς στην τεχνική ή το ανάποδο και δεν έχει σημασία. Ετσι γλυκά, η ίδια φόρμα αναπτύχθηκε και από τους μαύρους που ζούσαν στα πεδινά αναμεσα στην ανατολική ακτή και τα Απαλλάχια όρη – η περιοχή αυτή ονομάζεται Piedmont (απο την ομώνυμη περιοχή των Αλπεων) και το αγαπημένο μου στυλ του blues έχει το όνομά της. Το Piedmont Blues,  έχει τις δικές του ιστορίες να πει, κι όπως πάντα, τα θέματα των τραγουδιών έχουν να κάνουν με τα βάσαν της ζωής και το θάνατο – καθημερινό σύντροφο μαύρων και λευκών που τους ενώνει η τάξη και να, το πανανθρώπινο μήνυμα της μουσικής.

Υπάρχει ένας λευκός που συμπυκνώνει όλη αυτή την ιστορία στη μουσική του, ο Doc Watson. Τυφλός από βρέφος, ένας από τους πιο σπουδαίους κιθαρίστelizabeth-cotten_library-of-congressες που έχω ακούσει, τραγουδιστής και τραγουδοποιός, περνάει από το bluegrass στο blues με τέτοια φυσικότητα, που καταργεί ό,τι σύνορα είχαν απομείνει σ’αυτή τη μουσική. Δυό μαύρες γυναίκες, η Elizabeth Cotten (που παίζει με το αριστερό κι έχει βάλει τις χορδές ανάποδα στην κιθάρα)  και η Etta Baker είναι πιο κλειστές στο blues και πιο συγκεντρωμένες στην τεχνική ragtime.Το Freight Train  της Cotten θεωρείται απαραίτητο μάθημα για όσους θέλουν να μάθουν τις τεχνικές αυτές.

 

Ψάξτε το κι άλλο αν θέλετε: για το σύγχρονο Bluegrass ακούστε τη φοβερή Alisson Krauss και τον κιθαρίστα της Dan Tyminski, τον Bela Fleck, το κοριτσίστικο συγκρότημα The Be Good Tanyas και τη Frazey Ford  και την πιο καινούργια Rhiannon Gidddens. Για το Country Blues εδώ θα βρείτε μια καλή πηγή σύγχρονων καλλιτεχνών.

new-tanyas21Θα σας συστήσω, αν θέλετε να εντρυφήσετε βαθειά στο blues με την κιθάρα, να ξεκινήσετε από τις τεχνικές του country, βάζοντας αν θέλετε την ίδια σειρά με μένα: Παίξτε μια ιρλανδέζικη μπαλάντα, μάθετε την τεχνική country από τον Justin Sundercoe, δοκιμάστε την σε κλασσικά τραγούδια folk rock που σίγουρα έχετε ακούσει όπως Homeward Bound και Dust in the wind, προχωρήστε με την τεχνική travis picking και μετά με blues rags. Το πρόγραμμα που ακολούθησα εγώ θα το βρείτε στα playlists στο λογαριασμό μου του youtube. Οταν φτάσετε στον Blind Blake, έχετε τις βάσεις της αμερικάνικης μουσικής.

Μπορείτε να προχωρήσετε στο «σταυροδρόμι».

*Σημείωση: ένα κιθαριστικό μάθημα από τον Doc Watson, το να παίζω σαν τυφλός, πολύ με βοήθησε κι αναρωτιέμαι: τί παρακαταθήκη για την τεχνική μπορεί να άφησαν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι τυφλοί κιθαρίστες;

Ολα μου τα όργανα!

Standard

img_20170131_112239Ολη μου η «ορχήστρα» μαζί!

Δεν ξέρω τί μούρθε κι άπλωσα όλα μου τα όργανα στο σαλόνι, παλιά και καινούργια, αγορασμένα και ιδιοκατασκευές, όλα όλα, για να τα φωτογραφήσω. Βιαστική δουλειά, όμως μου πήρε όλο το πρωί!

Είναι χωρισμένα στο περίπου σε κατηγορίες, χορδόφωνα, αερόφωνα με γλωσσίδι, αερόφωνα με μεμβράνη κι αερόφωνα πνευστά, μεμβρανόφωνα κρουστά, και ιδιόφωνα.  Σχεδόν όλα είναι μουσικά όργανα που παίζω, κάποια όχι και τόσο καλά όπως το berimbau όπου έμαθα ρυθμούς αλλά δεν ολοκλήρωσα την τεχνική, το didjeridoo όπου δεν κατάφερα να μάθω κυκλική αναπνοή, και ελάχιστα δεν τα ξέρω σχεδόν καθόλου, όπως το μαντολίνο και το nay που δυσκολεύομαι να βγάλω ακόμα και ήχο, ο ζουρνάς που τον παράτησα λόγω άσθματος, το doudouk που το πήρα με χαλασμένο γλωσσίδι, η γκάιντα και η ασκομαντούρα που (αν και ξέρω να τις παίζω) τις παράτησα γιατί τρύπησαν τα ασκιά τους και δεν έβρισκα (τότε) κάποιον να φτιάξει καινούργια.

Η φωτογραφία δεν είναι καλή κι επιφυλάσσομαι να την ξανακάνω αργότερα. Στο μεταξύ σας τα παρουσιάζω πιο αναλυτικά:

img_20170131_112648

Κάτω από τις τρεις κιθάρες (η κλασσική είναι του πατέρα μου, πάνω από 30 χρονών όργανο) είναι το μαντολίνο, ένας Ιρανικός Κεμεντζές (τρίχορδη λύρα), ένα ινδικό μονόχορδο το «εκτάρα»  κι ένα berimbau (έχει σπάσει η κολοκύθα του ΄κι έμεινε το τόξο). Και τα τρία τα έχω φτιάξει εγώ. Βλέπεις ακόμα μερικές jaw-harps, thunder stick, καλίμπες, δυό κλάβες που έφτιαξα, ένα καξίξι (shaker που παίζεται με το berimbau) μια βουβουζέλα αποκριάτικη και μερικά λέρια και κουδουνάκια.

img_20170131_112626

Από πάνω αριστερά Μπεντίρ, νταϊρέδες και ντέφια, μερικά από τα οποία έχω φτιάξει εγώ, όπως και το κόκκινο talking drum από γλάστρες, το τουμπί (κρητικό νταούλι) και το μεγάλο τουμπελέκι που είναι οριζόντιο (φτιαγμένο με βάση το ελληνικό τουμπελέκι που εκτίθεται στο μουσείο ελληνικών λαϊκών οργάνων). Επίσης τα δύο τουμπελέκια μου, δίπλα στο τουμπί μια μουγκρινάρα (η ελληνική quica) που γκαρίζει σα γάιδαρος κι από πίσω ένα τούρκικο τύμπανο που δεν ξέρω πως λέγεται. Αριστερά κάτω ένα πήλινο τουμπελέκι που έχω επισκευάσει, απάνω του ακούμπησα ένα Jingle stick με κουδουνάκια που ο ήχος τους θυμίζει τις τροξαλίδες του καλοκαιριού και τα δύο στρογγυλά κρουστά πάνω στο τραπεζάκι είναι ένα είδος τάμπλας που σκαρφίστηκα εγώ.

img_20170131_112909

Δύο πιατίνια που τα παίζω και με δοξάρι, δύο μικρά gong (αιγυπτιακό και ταϊλανδέζικο) και το αγαπημένο μου gong από ένα ταψί της μάνας μου…..

img_20170131_112729

Λοιπόν από πάνω αριστερά… δύο μπογκάκια από καλάμι μπαμπού που έφτιαξα, από κάτω οι καλίμπες οι κλάβες (τα δύο ξυλακια) και τα shakers, το μακρύ ζωγραφιστό είναι didjeridoo, το κόκκινο είναι rain stick, κρόταλα, ένα quiro (λατιν ξύστρα) και δύο ξύστρες που εφτιαξα πρόσφατα, μαράκες από καρύδα που έφτιαξα, διάφορα άλλα σείστρα, μια ροκάνα, ένα τρίγωνο ορχήστρας, egg shakers, ένα shekere (στο δεξί πόδι του τραπεζιού) , δύο τσόφλια καρύδας που σκέπασα με δέρμα….

img_20170131_112759

Μερικές από τις φυσαρμόνικες με το κολάρο που φοράω για να παίζω φυσαρμόνικα μαζί με την κιθάρα, δίπλα οι μαντούρες (μόνο μία δεν την έχω φτιάξει εγώ) και δίαυλοι Τσουμάρα από την Αφρική (στην τουρκία τα λένε sipsi), το κίτρινο είναι kazoo, από πάνω δίπλα στα λέρια, δύο παράξενα μαραφέτια που δε θυμάμαι πως λεγονται, ελληνικά τα λέμε γουργούρες και είναι μεμβρανοφωνα που παράγουν ήχο με την τριβή, δίπλα ένα κρόταλο, τρία τυμπανάκια ρακατάκ (από αυτά που παίζουν και στο Θιβέτ), μια νουνούρα κι ένα φύλλο (ξέχασα να βάλω νουνούρα φτιαγμένη απο κέλυφος σαλιγκαριού). Στη μέση περίπου τα μεγάλα κύμβαλα είναι βεδουίνικα, μαροκινά, δίπλα είναι τα θιβετιανικά και τα μαροκινά καμπανάκια και μερικά ζευγάρια ζίλια, οι δύο μπουρούδες που έφτιαξα και δυο ξύλινα κουτάλια που κάνουν πολύ θόρυβο!

img_20170131_112842

Αερόφωνα με γλωσσίδι

img_20170131_112955

Από πάνω, όρθιες οι ευρωπαϊκές φλογέρες (flageolet) είναι τα πρώτα όργανα που έμαθα να παίζω μαζί με τη φυσαρμόνικα. Ορθιος επίσης είναι ο ζουρνάς. Κάτω, ένα Shakuhatsi που έφτιαξα (αλλά πέτυχα μόνο τον ήχο του στις 4 νοτες), ένα βουδιστικό κινέζικο φλάουτο με παράξενο επιστόμιο που λέγεται Φοίνιξ και είναι το αγαπημένο μου, ένα καλαμένιο κι ένα μεταλλικό nay, μια ινδική και μια ταϊλανδέζικη φλογέρα (Khlui) ένα μικρό καβάλ (θρακιώτικη φλογέρα), μια καλαμένια Κένα των Ανδεων, ένα κινέζικο φλάουτο με μεμβράνη που δυναμώνει τον ήχο του, ένα αρμένικο doudouk (είδος όμποε με διπλο γλωσσίδι), ένα διπλό φλαζολέ, μια ρουμελιώτικη φλογέρα, ένα σφυροχάμπιολο (γυρισμένο ανάποδα και δε φαίνονται οι τρύπες του) μια βουλγάρικη φλογέρα και οι μεταλλικές φλογέρες της Ιρλανδίας που είναι και τα πιο πολυ-παιγμένα μου όργανα. Τέλος, δύο φλογέρες τρόμπες και δυο σφυρίχτρες. Αριστερά η μεγάλη διπλή φλογέρα είναι Ινδιάνικη, στη μέση έχω βάλει μια λαλίτσα (που της βάζεις νερό και κελαηδάει) δίπλα είναι μια μεταλλική Κένα σκαλιστή, πανέμορφη, από κάτω μια μεγάλη και διάφορες μικρές Οκαρίνες. Φαίνεται η γωνία της πράσινης μελώδικας που έχω από παιδάκι. Και φυσικά η μύτη του παπουτσιού μου, το πιο σπουδαίο μου ρυθμικό όργανο, αυτό που μου είπε ένας βοσκός που έπαιζε σφυροχάμπιολο στα Παλιά Ρούματα «παιδί μου αν θες να μάθεις κρητική μουσική, ένα πράμα θα θυμάσαι πάντα, να χτυπάς το πόδι σου σωστά στο χρόνο».

img_20170131_122409

Δε φωτογράφησα ξεχωριστά τη γκάιντα, αλλά μόνο την ασκομαντούρα που αγόρασα από το Μανώλη το Φαραγγουλιτάκη (Μπαξέ) το δάσκαλό μου στα Βορίζια.  Ο ασκός είναι άχρηστος αλλά το ξυλόγλυπτο στέλεχος πιστεύω είναι έργο γνήσιας κρητικής παραδοσιακής τέχνης και αξίζει προσοχής.

 

Πώς να φτιάξετε μαράκες

Standard

guarani_shamanΜε το όνομα μαράκες εννοούμε συνήθως όλων των ειδών τα σείστρα που αποτελούνται από ένα κέλυφος γεμισμένο με άμμο ή σπόρους ή σφαιρίδια. Ομως οι Maracas ή rumba shakers είναι τα σείστρα της λατινοαμερικάνικης μουσικής και παίζονται σε ζευγάρια για να κρατάνε το ρυθμό συνοδεύοντας τα άλλα κρουστά της ορχήστρας. Τα σείστρα αυτού του είδους χρησιμοποιούνται σε όλους τους πολιτισμούς σχεδόν του νότιου ημισφαιρίου και σε πολλούς του βόρειου. Από τους εσκιμώους Ινουίτ μέχρι τους σαμάνους του Θιβέτ κι από την Αφρική μέχρι τους Ινδιάνους της βόρειας αμερικής, παντού υπάρχει αυτό το σείστρο.

Για τους ινδιάνους της βόρειας αμερικης όπως και για άλλους λαούς με παγανιστικό παρελθόν, τα σείστρα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στις χαρούμενες γιορτές αλλά και στις  τελετουργίες τους και θεωρούνται συχνά μαγικά αντικείμενα με μεγάλη δύναμη, που υποβάλλουν στους πιστούς τις θαυματουργές τους και τις θεραπευτικές τους ιδιότητες! Θάχετε σίγουρα δει το μάγο-γιατρό που κουνάει ψέλνωντας το σείστρο του πάνω από τον πληγωμένο ήρωα κάποιας ταινίας. Η δύναμη του σείστρου (shaker) προέρχεται συνήθως από  το υλικό που περιέχει μέσα, το οποίο  αποτελείται από σπόρους, δηλαδή, την πεμπτουσία της ζωής (τη βλάστηση) και της γονιμότητας που προέρχεται από τη μάνα γη. Με την προϋπόθεση ότι σέβεται κανείς τη γη όπως τη σέβονται οι Ινδιάνοι, αντιλαμβάνεται τη σημασία αυτού του υπόκωφου ήχου που είναι τόσο συχνός στη φύση που συνεχώς δονείται, αλλά τόσο ψιθυριστός ώστε να έχουμε ξεχάσει την  ύπαρξή του.

Οι «επαγγελματικές μαράκες» φτιάχνονται από ξύλο, δέρμα, ξερές κολοκύθες, άδειες καρύδες, τώρα πια και απο πλαστικό. Αλλά, φίλε μου, αν είναι να αγοράσεις μαράκες από πλαστικό, γιατί δε φτιάχνεις δύο από τα ανακυκλώσιμα υλικά που έχεις στο σπίτι σου;

Τώρα, μάθε κιόλας να τις παίζεις όπως οι λατινοαμερικάνοι!

Αγαπημένη Χίπισσα

Standard

r-1538624-1226989106-jpegΕκείνη η αγαπημένη χίπισσα των παιδικών μου χρόνων, η Μαρίζα Κωχ, αναρωτιόμουν συχνά με τί να ασχολείται τώρα που «πέρασε» η μόδα της. Ομως οι ωραίοι άνθρωποι δε χάνονται κι έτσι – να που ένα δημοσίευμα στο LIFO από το 2014 έρχεται να μου λύσει την απορία. Σ’ αυτό μιλάει για την μποέμικη, πολυτάραχη ζωή της και για όσα  έκαναν αυτή τη big mama τόσο σπουδαία για τη γενιά μας.

«Φεύγω στην Αγγλία, φτιάχνουμε κοινότητα με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Στέφανο Ληναίο, ενώ με τον Μάνο Λοΐζο και τη Μάρω, τη γυναίκα του, συγκατοικούσαμε. Είχαμε τρομερό πρόβλημα επιβίωσης. Εγώ βρήκα εκεί μια τρύπα και τραγουδούσα, ένα καφέ-ρεστοράν ήταν, όπου έκλεβα τα μέλια και τα βούτυρα απ’ τα μπρέκφαστ των Άγγλων και τουλάχιστον εξασφαλίζαμε ένα γεύμα. Εντάχθηκα πολύ ομαλά στο κίνημα των χίπηδων, μου ταίριαζε ο άναρχος τρόπος ζωής τους – ξυπόλυτοι αυτοί όλη μέρα, ξυπόλυτη κι εγώ από παιδάκι. Στο Χάιντ Παρκ με ήξεραν όλοι. Ανέβαινα σε αυτοσχέδιες σκηνές και τζαμάριζα με μουσικούς. Έφυγα με Τσιτσάνη και γύρισα με Joplin στην Ελλάδα! Εκεί υιοθέτησα και το λουκ μου, άφησα πολύ μακριά τα μαλλιά μου και φόρεσα πολύχρωμα ινδοπρεπή και λαογραφικά ρούχα. Σημειωτέον, στην Αθήνα κυκλοφορούσα ξυπόλυτη, είχα μάθει και μου ήταν πολύ εύκολο. Δεν το έκανα σαν μόδα, έτσι είχα μάθει από το ίδρυμα και από το Λονδίνο. Μια μέρα πάτησα μια αναμμένη γόπα. Αναγκάστηκα έτσι να φορέσω σανδάλια (γέλια). Το περίεργο είναι πως έχω κρατήσει όλα μου τα ρούχα από εκείνα τα χρόνια. Μόνο η Φλέρυ Νταντωνάκη είχε το δικαίωμα να ανοίγει την ντουλάπα μου και να φεύγει με όποιο φόρεμα της άρεσε! «
Πηγή: www.lifo.gr

 

Επίσης, κρατάω αυτό που κάνει σήμερα

«Ασχολούμαι ακόμα με την παιδική ψυχαγωγία, διατηρώ το Εργαστήριο Βιωματικής Μουσικής Αγωγής και δίνω πολλές συναυλίες. Με τον Filtig, έναν νέο αβανγκάρντ συνθέτη, κάναμε πρόσφατα έναν δίσκο ηλεκτρονικής μουσικής στο Βερολίνο (Τίτλος CD Platonia). Στη μουσική πρέπει να τολμάς και να μην επαναπαύεσαι. Όταν όμως για να ζήσεις πλέον πρέπει να πουλήσεις κεραμίδι, σκέφτηκα «ποια άλλη τέχνη ξέρω να κάνω;». Από το 1971 δεν υπάρχει χρονιά που να μην έφτιαχνα πετιμέζι. Σήμερα, λοιπόν, το έχω προχωρήσει σε ένα είδος λικέρ που του έδωσα το όνομα «Φάτα Μοργκάνα». Δική μου πατέντα, με κρασιά Σαντορίνης και βότανα του Ταΰγετου. Γέμισα 200 μπουκάλια και το μοίρασα σε 200 φίλους. Καλά που δεν ενεπλάκη η εφορία γιατί θα μου έκοβε τον κώλο! Σύντομα όμως θα φτιάξω δική μου οικοτεχνία και θα προωθήσω το λικέρ μου σε μαγαζιά με οικολογικά προϊόντα, το δικό μου «Ηδύποτο ρουμπινί» που λέει και η αγαπημένη μου η Λένα Πλάτωνος. Έχω και το τραγούδι, κάνω και τις τρέλες μου, μια χαρά. Υγεία να ‘χουμε πάνω απ’ όλα! «Πηγή: www.lifo.gr

 

Και σας παραπέμπω για τα υπόλοιπα στο

http://www.lifo.gr/guide/cultureblogs/musicblog/40620

Κι αυτό το τραγούδι που δεν τό χα ξανακούσει, από τον ίδιο δίσκο που έγινε γνωστό το Καροτσέρη Τράβα, είναι τόσο ειλικρινά rock, με δόσεις ψυχεδέλειας και χίπικης ανεμελιάς, αλλά και πλούσιο σε χυμούς της παράδοσης, αυτό το στυλ που λάνσαραν πρωτοποριακά η ίδια κι ο Σαββόπουλος εκείνη την εποχή – θεμελιώνοντας το σύγχρονο έντεχνο!

Πώς να φτιάξετε και να παίξετε μια μπουρού

Standard
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Μπουρού

Η μπουρού είναι ένα από τα πιο αρχαία ιδιόφωνα μουσικά όργανα που παίζεται ακόμα και σήμερα με τον ίδιο τρόπο. Η μπουρού παίζεται σε όλα τη μήκη και τα πλάτη της γης και δεν υπάρχει φυλή θαλασσινή που να μην την έχει στην παράδοσή της. Αλλού χρησιμοποιούν διάφορα μεγέθη οστράκων, εμείς στην Ελλάδα ξέρουμε το κοχύλι Τρίτωνα.

Ο Τρίτωνας , στην ελληνική μυθολογία ήταν θεότητα της θάλασσας. Γιος του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης, που κατοικούσε στο βυθό της θάλασσας στα χρυσά ανάκτορα των γονιών του. Κατά το σώμα ήταν όμοιος με τους άλλους θεούς, αλλά από τους γλουτούς και κάτω κατέληγε σε ουρά. Αναφορές τον παρουσιάζουν να κρατά το γνωστό κοχύλι και να σαλπίζει την έλευση του Ποσειδώνα.
Ο λαός μας από την αρχαιότητα χρησιμοποιούσε πολλά όστρακα όπως την μπουρού ως μέσω επικοινωνίας συνήθως στα θαλάσσια ταξίδια. Οι Έλληνες ναυτικοί χρησιμοποιούσαν μεγάλα κοχύλια για να ανακοινώσουν με τον ήχο τους την άφιξη ή την αναχώρηση των πλοίων. τη χρησιμοποιούσαν ακόμα για να ειδοποιήσουν άλλα πλοία για τον κίνδυνο καιρικών φαινομένων: ομίχλη, φουρτούνα, πειρατικές ή άλλες επιδρομές.

Τα ιδιόφωνα στα οποία ο ήχος παράγεται χρησιμοποιώντας τις δονήσεις των χειλιών φυσώντας μέσα σε ένα αερoθάλαμο είναι ο προϊστορικοί πρόγονοι των σημερινών χάλικινων πνευστών, μια ιδέα τόσο καλή, που δε χρειάστηκε να εξελιχθεί πολύ. Αυτά τα όργανα έχουν πολύ δυνατό ήχο, γι αυτό και χρησιμοποιήθηκαν για την επικοινωνία σε μεγάλες αποστάσεις, για τη σήμανση συναγερμού, για την πρόκληση τρομου και επιβολής. Δεν είναι τυχαίο που και σήμερα τα καράβια χρησιμοποιούν τον ίδιο ήχο όταν επικοινωνούν στη θάλασσα, μπαίνουν ή βγαίνουν από το λιμάνι.  Τον ήχο δυναμώνει η πίεση του αέρα που προκαλείται από το σφίξιμο των χειλιών – που καθορίζει και το ύψος της τονικότητας- το πλατύτερο άνοιγμα ή καμπάνα όπου καταλήγουν πάντα αυτά τα όργανα και το ίδιο το υλικό, ξύλο ή όστρακο ή κέρατο κι αργότερα χαλκός μετατρέπει τα ηχητικά κύμματα σε ενέργεια. Τις περισσότερες φορές, την ένταση του αέρα ενισχύει ένας πρώτος αεροθάλαμος που δημιουργείται στο στόμα με το φούσκωμα των χειλιών. Ο αέρας αποθηκεύεται στα μάγουλα όπως γίνεται στον άσκαυλο για να ελέγχεται η διοχέτευσή του από τα χείλια και για να γίνεται η κυκλική αναπνοή. Θα μιλήσουμε άλλη φορά για το τελευταίο. Μερικά χαρακτηριστικά τέτοια όργανα, είναι το Σοφάρ το εβραϊκό φτιαγμένο από κέρατο κριαριού (οι τρομπέτες που έριξαν τα τείχη της Ιεριχούς), ο Κάρνυξ ο κέλτικος από χαλκό, το didjeridoo το αυστραλίζικο από κλαδί ευκαλύπτου, η ελληνική Σάλπιγγα από χαλκό κι αυτή  και το Dung Chen των Θιβετιανών Μοναχών, ενώ το Alphorn των αλπεων είναι συνήθως ξύλινο.

Θα σας πω πως φτιάχνεται η μπουρού και θα σας δείξω κι άλλους που παίζουν διάφορα όστρακα, λίιιιγο καλύτερα από μένα.

Υ.Γ. Επειδή στο βίντεο δεν το λέω, όταν κόβουμε την «κορώνα», δηλαδή τη χοντρή άκρη του τρίτωνα, κόβουμε περίπου 3 εκατοστά, ανάλογα το μεγεθος του κοχυλιού μας και μετά λιμάρουμε και τρίβουμε προσεκτικά το στομιο που δημιουργήθηκε και λίγο το εσωτερικό του, για να μη μας πληγώσει τα χείλια. Πειραματιστείτε τέλος πάντων μέχρι να βρείτε τον ήχο, λίγος πειραματισμός δε βλάπτει!